Halkın yaşadığı veya kişinin ait hissettiği ülke.
(isim) → yurt.
Vatan, Arapça waṭan ‘yurt, anayurt’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Räsänen ve Osmanlıca sözlükler bu kökende birleşir. En eski tanığı Yûnus Emre Dîvânı'ndaki _vatan bize Cennet durur_ dizesidir (YED 333/3); XIV. yüzyılda Nehcü'l-Ferâdîs'te muhacirlerin vatanlarını bırakması, Süheyl ü Nev-bahâr'da celâ-i vatan ‘yurttan ayrılma’ anılır; Dede Korkut Kitabı'nda ise Oğuz'dan göçüp Berde'ye, Gence'ye varan bir beyin orada vaṭan ṭutduğu anlatılır. Kâmûs-ı Türkî sözü kişinin doğup büyüdüğü ya da yaşadığı memleket diye tanımlar; Özön sonradan yerleşilen yer için vatan-ı sâni tamlamasını kaydeder. Räsänen'e göre söz Osmanlıcadan Arnavutçaya da geçmiştir.
Not: Bu bölümde gösterilen cümleler, derlem cümle seçme algoritmasının otomatik seçimleridir. Cümlelerdeki görüş, ifade ve içerikler kaynak metinlere aittir; Bitigçi’yi bağlamaz ve Bitigçi’nin görüşünü ya da tutumunu yansıtmaz.
Sayfadaki özellikler henüz yüklenmedi. Lütfen kısa bir süre bekleyiniz.
Sonuçların yüklenmesi için hesaplama yapılıyor.
Güncel madde için atıf biçimleri hazırlanıyor.
Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.
Panel açıldığında BD varyant verileri yüklenir.
Panel açıldığında BD tanık verileri yüklenir.
/karşılaştır umut ile ümit