üzüm
İnce kabuklu, sulu ve çoğu kez tatlı taneleri bir sap çevresinde kümelenen bağ ürünü. Doğrudan yenebilir, kurutularak saklanabilir veya suyu çıkarılıp başka yiyecek ve içeceklerin hazırlanmasında kullanılabilir.
Üzüm, kaynakların çoğuna göre üz- 'koparmak, kesmek' fiilinden -(ü)m ekiyle türemiş yerli bir addır: ilk anlamı 'bir koparışta alınan', yani salkım ya da tane olmalıdır. Kâşgarlı Mahmud'un kaydettiği üzüşmek 'üzüm toplamada yardımlaşmak' fiili bu bağı destekler; Stachowski ise kökeni belirsiz sayar. Sözcük Uygur metinlerinden beri geçer; Kıpçak sahasında ve XVII. yüzyıl İstanbul halk söyleyişinde başına y- alarak yüzüm biçimini de almıştır. Rusçaya izyum, Moğolcaya üjüm olarak geçmiştir.
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: üzüm ~ üsüm
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: üzüm
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: yüzüm ~ üzüm
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: üzüm
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: üzüm
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: üzüm
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: uzum ~ üzüm ~ halk dilinde yüzüm
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: üzüm
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: üzüm
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: üzüm