dinlemek — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Etimoloji kartlarını açarak köken açıklamalarını ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki biçimleri inceleyebilirsiniz. Zaman Kapsülü kartı, sunulduğu sözcüklerde yazı öncesine ilişkin YZ kestirimini ayrıca gösterir; bu kestirim tarihsel belge yerine geçmez.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 23 Ekim 2026, 15:05 (Türkiye saati)

sözcük
1324
kaynak
43
tarihsel tanık
205.983
en eski kayıt
8. yy.

dinlemek

Sesi veya konuşmayı anlamak amacıyla işitme duyusunu ona yöneltmek; ilgili: → işitmek.

Dinlemek, Eski Türkçe tıŋla- fiilinin Oğuz kolundaki devamıdır; fiil tıŋ ‘dinleme, kulak verme; ses’ adından addan fiil yapan -la- ekiyle türemiştir. Söz Kül Tigin Yazıtı'ndan beri tanıklanır; Harezm ve Eski Anadolu metinlerinde diŋle- biçimi belirir, ŋ sesinin n'ye dönmesiyle dinle- yerleşir. Kökün Çince t'ing ‘dinlemek’ten geldiği ileri sürülmüştür; Clauson bunu ses bakımından güç bulur, ÈSTJa ise sözün Türkçenin en temel söz varlığında eskiden beri yerleşik olduğunu vurgular. Anadolu ağızlarında göçüşmeyle oluşan digne-, dığne- biçimleri yaşar.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): tıŋla-
  2. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: tıŋla-
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tıŋla-
  4. 13. yy. · Harezm Türkçesi: diŋle- ~ tıŋla-
  5. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: diŋle-
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: tıŋla- ~ diŋla-
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dinle-
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dinlemek
  9. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: dinlemek

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Kaynaklar dizini

Kaynak dizini hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).