dinlemek
Sesi veya konuşmayı anlamak amacıyla işitme duyusunu ona yöneltmek; ilgili: → işitmek.
Dinlemek, Eski Türkçe tıŋla- fiilinin Oğuz kolundaki devamıdır; fiil tıŋ ‘dinleme, kulak verme; ses’ adından addan fiil yapan -la- ekiyle türemiştir. Söz Kül Tigin Yazıtı'ndan beri tanıklanır; Harezm ve Eski Anadolu metinlerinde diŋle- biçimi belirir, ŋ sesinin n'ye dönmesiyle dinle- yerleşir. Kökün Çince t'ing ‘dinlemek’ten geldiği ileri sürülmüştür; Clauson bunu ses bakımından güç bulur, ÈSTJa ise sözün Türkçenin en temel söz varlığında eskiden beri yerleşik olduğunu vurgular. Anadolu ağızlarında göçüşmeyle oluşan digne-, dığne- biçimleri yaşar.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): tıŋla-
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: tıŋla-
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tıŋla-
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: diŋle- ~ tıŋla-
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: diŋle-
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: tıŋla- ~ diŋla-
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dinle-
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dinlemek
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: dinlemek