millet
Çoğunlukla aynı topraklar üzerinde yaşayan, aralarında dil, tarih, duygu, ülkü, gelenek ve görenek birliği olan insan topluluğu; ulus, budun
Millet, Arapça milla(t) sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski ve Räsänen bu kökende birleşir. Sözün eski Osmanlıcadaki temel anlamı ‘din, mezhep’ ve ‘bir dine bağlı topluluk’tur: Kâmûs-ı Türkî ilk anlamlarını bunlar olarak verir, Evliyâ Çelebi şehirlerin Rum, Frenk ve öteki millet mahallelerini sayar. Türkçedeki ilk tanıklar Yûnus Emre Dîvânı'nda (YED 126/5) ve XIV. yüzyıl Harezm metni Kısasü'l-Enbiyâ'dadır, ‘din’ anlamı taşır; Tietze'nin en eski tanığı ise 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-Şidde'deki a'yân-ı millet ‘halkın ileri gelenleri’dir. XIX. yüzyıl sonunda Türk milleti gibi ‘ulus’ bildiren kullanımlar yayılmıştı; halk ağzında ise söz ‘insanlar, orada bulunanlar’ anlamını kazanmıştır.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: millet
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: millet
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: millet
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: millet
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: millet
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: millet
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: millet