vücut
İnsan veya hayvanda beden, baş, kol ve bacakların oluşturduğu bütün; eğin, ten
Vücut, Arapça wuǯūd ‘varlık, var oluş’ sözünden alınmıştır (Stachowski, Räsänen, Tietze, Karaağaç, Kâmûs-ı Türkî). Osmanlı Türkçesinde söz uzun süre ‘varlık’ anlamında da yaygındı: Evliya Çelebi Seyahatnâmesi'nde tasavvuf dilindeki ifnâ-yı vücûd ‘varlığı yok etme’ kalıbı sık geçer; vücuda gelmek de ‘doğmak, ortaya çıkmak’ demekti. ‘Beden’ anlamı zamanla öne çıkmıştır: Kâmûs-ı Türkî bu anlamın ilk anlam olan ‘varlık’tan çıktığını açıkça belirtir, Stachowski ise ‘varlık’ anlamını artık eskimiş sayar. Sözün sonundaki d Türkiye Türkçesinde t'ye döner, ünlüyle başlayan ek alınca yeniden d olur: vücut ama vücudu (Bitigçi açıklaması).
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: vücûd
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: vücūd
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: vücūd
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: vücūd ~ vücûd
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: vücūd
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: vücûd
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: vücûd
- 20. yy. · Osmanlı Türkçesi: vücūd
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: vücut