abus

(sıfat, eskimiş) Hoşnutsuzluğunu, küskünlüğünü ya da öfkesini yüzünü asıp kaşlarını çatarak çevresine belli eden, kolay kolay gülmeyen, soğuk ve sert görünüşlü (kimse); eski yazı dilinde kalmış bu sözün yerine bugün somurtkan denir.

(sıfat, eskimiş) Kaşları birbirine yaklaşmış, dudakları gerilmiş, gülümsemenin hiç uğramadığı, bakana soğukluk ve hoşnutsuzluk yansıtan (yüz, çehre, surat); kişileştirmeyle bir kuleye, bir yapıya ya da bir manzaraya da yakıştırılır.

(sıfat, eskimiş) Alışılmışın dışında kaldığı için şaşkınlık ve tedirginlik uyandıran, akılda kolayca çözülemeyen, tuhaf ve anlaşılmaz (soru, düşünce, hayal, olay); eski yazı dilinde sıkıntılı, karanlık bir tuhaflık sezdirir.

(sıfat, eskimiş, mecaz) İçe sıkıntı veren, ruhu daraltan, üzerine çöktüğü kimsenin neşesini söndüren, ağır ve kasvetli (hava, ışık, mekân, düşünce, soru); yazınsal anlatımda, çoğu kez eski yapılara ve loş yerlere bağlanan karanlık bir hüzün ve bunaltı duygusu yükler.

(zarf, eskimiş) Kimseye güler yüz göstermeden, yüzü asık, kaşları çatık, suskun ve küskün bir tavırla; çoğunlukla durmak, bakmak, oturmak fiilleriyle birlikte, bir kimsenin sürekli hoşnutsuz görünüşünü anlatmak üzere.