meşe
Kayıngillerden, yaz kış yapraklarını dökmeyen türleri de bulunan, kerestesi dayanıklı bir orman ağacı (Quercus)
Meşe, Farsçada 'orman, koru' anlamına gelen bīşe sözünden alınmıştır; Eren, Tietze, Stachowski ve ÈSTJa bu kökende birleşir, Eren söz başındaki b- sesinin Türkçede m-'ye döndüğünü belirtir. Eski Anadolu metinlerinde mîşe ~ mişe biçimiyle 'orman' anlamında kullanılır; Tarihsel Derlem'deki en eski tanık Yûnus Emre Dîvânı'ndadır. Ağaç adı anlamı 'orman ağacı' kullanımından gelişmiştir: XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi mişe ve meşe'yi ağaç adı olarak kullanır, Meninski de 1687'de mīşe'yi hem meşe ağacı hem meşelik karşılığı verir, meşe'yi halk dilindeki biçim olarak gösterir.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mîşe
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mişe
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mīşe ~ mîşe ~ meşe
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mīşe ~ meşe
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: mişe ~ meşe
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: meşe