değer
Bir şeyin önemini belirlemeye yarayan soyut ölçü, bir şeyin değdiği karşılık; fehamet, kadir (I), kıymet
Değer, Eski Türkçe teg- ‘değmek, erişmek’ fiilinin geniş zaman sıfat-fiili tegir'in adlaşmasıyla oluşmuştur: ‘erişen, birine düşen’ anlamından önce ‘pay’, sonra ‘değer, fiyat’ anlamına geçmiştir. Uygurca belgelerde ‘pay’, Kaşgarlı Mahmud'da ‘değer’, Kıpçakçada ‘fiyat’ anlamıyla görülür. Oğuz kolunda ön ses d- olmuş ve söz Osmanlıcada deger ~ değer biçimini almıştır; Osmanlı metinlerinde ad yanında ‘şu kıymette olan’ anlamlı sıfat olarak da kullanılır. EDA ise Altay kuramı çerçevesinde ‘değerinde olmak, değiş tokuş etmek’ anlamlı kökün ‘dokunmak’ anlamlı değ-'den ayrı olabileceğini ileri sürer.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: tegir
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tegir
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: değir
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: deger
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: değer
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: deger
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: değer
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: değer