yön — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 00:12 (Türkiye saati)

sözcük
378
kaynak
39
tarihsel tanık
98.320
en eski kayıt
8. yy.

yön

Belli bir noktaya göre olan yer; cihet, taraf

Yön, Türkçenin yerli sözcüklerindendir: Stachowski onu Ortak Türkçe *jȫn ‘yön, taraf’ biçimine bağlar ve yönel- fiilinin de bu addan türediğini belirtir. Karşılıkları Tatarca, Başkurtça, Kırgızca ve Kazakçada ‘yan, yol, yöntem’ ya da ‘ucuz, düzgün’ gibi anlamlarla yaşar. Söz XIII. yüzyıl sonu ile XIV. yüzyıl başından Anadolu ve Harezm metinlerinde ‘yan, taraf, yüz; yol’ anlamlarıyla ve yönin tut- ‘yüzünü çevirmek’ gibi deyimlerle tanıklanır; Dede Korkut Kitabı'nda da geçer. Eski Uygurcadaki yon sözcüğünü Starostin–Dybo–Mudrak aynı sözcük sayar; Clauson ise onu anlamı belirsiz, alıntı olabilecek ayrı bir sözcük olarak ele alır.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yön
  2. 14. yy. · Harezm Türkçesi: yön
  3. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yön
  4. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yön
  5. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yön
  6. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yon
  7. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yön
  8. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yön

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).