dış
Sınırla çevrilmiş bir alanın ötesinde kalan bölüm veya mekân; ilgili: → öte.
Dış, Eski Türkçede taş biçiminde görülen ve ‘dış yüz, dışarı’ anlamına gelen yerli bir addır. Clauson, Kaşgarlı Mahmud'un ‘dış’ ile ‘taş’ı aynı biçimde yazmasına karşın iki sözün başlangıçta ünlü uzunluğuyla ayrıldığını; Yakutça, Türkmence, Özbekçe ve Çuvaşçadaki farklı biçimlerin bunu gösterdiğini belirtir. Stachowski sözü Ortak Türkçe *tış ~ *taş'a bağlar ve taşra ile dışarı sözlerinin de aynı tabandan türediğini gösterir; ÈSTJa taş ile tış'ı eski ağız koşutları sayar. Osmanlı Türkçesinde taş, tış ve dış yan yana kullanılmış, Kâmûs-ı Türkî eski biçimleri daş, taş, tış olarak anmıştır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): taş
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: taş
- 12. yy. · Karahanlı Türkçesi: tış
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: tış ~ taş
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: taş ~ daş
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dış
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dış ~ tış ~ taş
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dış
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: dış