nüfus — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 16 Ekim 2026, 16:35 (Türkiye saati)

sözcük
659
kaynak
39
tarihsel tanık
116.966
en eski kayıt
8. yy.

nüfus

→ kişi

Nüfus, Arapça nefs ‘can, ruh; kişi’ sözünün çoğulu olan nufūs'tan alınmıştır (Stachowski, Karaağaç, Kâmûs-ı Türkî). Kâmûs-ı Türkî nefs'in ‘ruh, can’, ‘insandaki bedensel istekler’ ve ‘şahıs, kendi’ anlamlarını sıralar; çoğul nüfûs'u ise ‘fertler, halkın bireyleri’ diye açıklar ve nüfûs kalemi, tahrîr-i nüfûs ‘nüfus yazımı’ gibi yönetim terimlerini verir. Söz XIV. yüzyılda Âşık Paşa'nın Garib-nâme'sinde ve Ahmed-i Dâ'î'nin şiirlerinde ‘canlar, nefisler’ anlamıyla görülür; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi sözü bu anlamın yanında esirler ya da saray halkı sayılırken ‘kişiler’ anlamında da kullanır. Türkiye Türkçesinde söz tekil bir ad gibi davranır (Bitigçi açıklaması): ‘bir yerde yaşayanların toplam sayısı’ ve ‘kişi’ anlamlarını taşır.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: nüfûs
  2. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: nüfûs
  3. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: nüfûs
  4. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: nüfus

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).