çevre
Bir şeyin yakını, dolayı; etraf, periferi
Çevre, çevir- ‘döndürmek, dolandırmak’ fiilinin zarf-fiil biçiminden gelir: Tietze sözü çevür- fiilinin -e ekli biçimine bağlar ve ortadaki kısa ünlünün düştüğünü belirtir; Stachowski de *čevire < *čevir- gelişimini verir. İlk tanıkları XIII. yüzyılda Yusuf u Züleyhâ'dadır; söz orada hem ‘fırdolayı’ anlamında zarf hem de ‘etraf’ anlamında ad olarak kullanılır. Dede Korkut Kitabı'nda ve Saltuk-nâme'de çevre almak ‘kuşatmak’ deyimi sık geçer. Anadolu'da kenarı işlemeli mendilin ya da başörtüsünün de adı olmuştur.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: çevre
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: çevre
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: çevre
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: çevre
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: çevre
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: çevre
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: çevre