bitmek
→ tükenmek
Bitmek, Eski Türkçedeki büt- fiilinden gelir. Clauson'a göre büt-'ün çıkış anlamı ‘tamamlanmak’tır ve ‘sona ermek’ bu anlamdan gelişen yönlerden biridir. Düz ünlülü bit- en eski metinlerde görülmez; ÈSTJa onu XIV. yüzyıldan önce kaydetmez, Eski Anadolu neşirlerinde ise XIII. yüzyıl metinlerinde de bit- yazılır. ‘Çok yorulmak, güçsüz kalmak’ ve ‘çok sevmek’ gibi mecazlı kullanımlar Kâmûs-ı Türkî'de XIX. yüzyıl sonundan kayıtlıdır. Tietze ve Gülensoy bu anlamı ayrı bir madde olarak verir ve Eski Türkçe büt-'e bağlar.
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: büt-
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: büt-
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: bit-
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: büt- ~ bit-
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: bit-
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: bit- ~ büt-
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: bit-
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: bit-
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bitmek
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: bitmek