sağ
Vücutta kalbin bulunduğu tarafın karşısında olan, sol karşıtı
Sağ, ‘sol karşıtı’ anlamıyla Türkçe kökenli bir sözdür. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda sağ eliğ ‘sağ el’ deyişini Oğuzlara özgü sayar; Kur'an Tercümesi'nde de sağ yan, sağ kol ve sağ el geçer. Clauson bu anlamı, ‘sağlam, sağlıklı’ anlamlı sözcüğün yalnız Oğuz lehçelerinde ilginç bir mecazla doğmuş kolu sayar; Tietze, Gülensoy ve ÈSTJa ise ‘sağ yön’ü ayrı bir madde olarak işler. Gülensoy'a göre Eski ve Orta Türkçede aynı yön için oŋ kullanılırdı. Söz Eski Anadolu Türkçesinden Türkiye Türkçesine kesintisiz ulaşmıştır.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: saġ
- 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: saġ
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: saġ
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sağ
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: sağ ~ sa
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: sağ
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sağ
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: sağ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sağ
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sağ
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sağ