boy (I)
İnsanın tabanı ile başının tepesi arasındaki uzaklık; kamet (I)
Boy, 'insanın boyu, kamet' anlamıyla Eski Türkçe bod sözüne gider. Clauson'a göre bod'un olasılıkla asıl anlamı 'insanın boyu'dur; Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda bunu _uzu:n bo:dluğ kişi:_ 'uzun boylu adam' örneğiyle verir, Kutadgu Bilig'de de bod 'beden, boy' demektir. Sonraki dönemlerde y'li biçim yaygınlaşır; Gülensoy'a göre Türkiye Türkçesindeki y eski đ'den gelir. Anlam 'kamet'ten bitki ve nesnelerin uzunluğuna, 'büyüklük derecesine' ve su kıyısına genişler; Türkiye Türkçesinde gün boyu gibi süre bildiren bir kullanım da gelişir (Tietze).
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: bod
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: bod
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: boy
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: boy
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: boy
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: boy
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: boy
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: boy
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: boy
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: boy