çoklu
Tek bir ögeye bağlı kalmayıp aynı düzen içinde birkaç parçayı veya görevi bir araya getiren. Ekranda birden fazla pencere açılabilir, aygıt ayrı işlemleri üstlenebilir; birlikte çalışma biçimi kullanımın sınırını belirler.
Çoklu, çok sözüne -lu ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir sıfattır. Söz Eski Anadolu Türkçesinde 'çok şeyi olan, varlıklı' demekti (Dilçin); Tarihsel Derlem'deki tek tanığı XIV. yüzyılda Gülşehrî'nin Mantıku't-Tayr'ındadır: _Azı kaçan begeneler çoklular_ (MT 3089); Türkiye Türkçesindeki 'birden çok parçayı ya da işlevi bir arada bulunduran' anlamının incelenen kaynaklarda tanığı yoktur. Taban çok Tietze'ye göre ilk kez Harezm Türkçesinde görülür; Stachowski sözün hemen yalnız Oğuz dillerinde bulunduğunu belirtir ve onu olasılıkla taş 'dış yüz' ya da taş- 'taşmak' ile ilişkilendirir.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: çoklu
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: çoklu