yapısal
Bir bütünün parçalarının yerleşimi ve aralarındaki bağlantıdan kaynaklanan. Yüzeyde görülen tek bir olaydan çok, o olayı doğuran düzen ve işleyiş incelendiğinde anlaşılabilen özellik veya sorun için kullanılır; strüktürel, konstrüktif.
Yapısal, yapı adına ‘ile ilgili’ anlamı veren -sal ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir sıfattır; Gülensoy sözü yapı+sal diye çözümler ve ‘yapı, yapılış ve kuruluşla ilgili’ diye açıklar. Taban yapı, yap- fiilinden türemiştir: Gülensoy ve Tietze onu Eski Türkçe yapıġ biçimine bağlar. Kâmûs-ı Türkî yapı'ya ‘bina’nın yanında ‘bedenin biçimi, bünye’ anlamını da verir; ‘strüktür’ anlamına giden yolun bu soyut kullanımdan geçtiği düşünülebilir (Bitigçi açıklaması). Yapısal'ın kendisi eski metinlerde görülmez; XX. yüzyılda terim olarak türetilmiş görünür (Bitigçi açıklaması).
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yapısal