büyük
Boyutları, benzerlerinden daha fazla olan (somut nesne); cesim, makro, küçük karşıtı
Büyük, Eski Türkçedeki bedük sıfatının Türkiye Türkçesindeki biçimidir. Söz, ‘büyümek, büyük olmak’ anlamlı bedü- fiiline fiilden sıfat yapan -k ekinin getirilmesiyle kurulmuş, Ongin Yazıtı'ndan başlayarak Uygur ve Karahanlı metinlerinde yaygınlaşmıştır. Stachowski *beδȫk > *böδȫk > *böδük dizisini kurar: ilk ünlü yuvarlaklaşmış, aradaki δ sesi y'ye dönmüştür (yuvarlaklaşmanın sonraki ünlünün etkisiyle olduğu Bitigçi açıklamasıdır). Eski Anadolu metinlerinde böyük ve büyük biçimleri yan yana görülür. Kıpçak ve Sibirya dillerinin bir bölümünde aynı sözcük ‘yüksek’ anlamını öne çıkarır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): bedük
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: bedük
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: bedük
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: bedük, bedik
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: beyik, biyik, büyük
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: böyük
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: beyik
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: böyük, büyük
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: büyük
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: büyük
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: böyük ~ böyüh ~ böhk
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: büyük