içeri
Duvar, kabuk veya başka sınırlarla çevrilmiş bulunan bölüm; ilgili: → bölüm.
İçeri, iç sözüne yön bildiren bir ek getirilerek kurulmuş eski bir zarftır. Clauson Eski Uygurca içgerü ‘içeriye’ sözünü iç'in yön bildiren biçimi sayar ve güneybatı (Oğuz) dillerinde -g-'nin düştüğünü belirtir; Stachowski ile Gülensoy da sözü iç ile -karu/-gerü yön ekine bağlar. Tietze ise Eski Türkçe içre'den çıkarır. Anadolu'da XIII. yüzyıldan beri içerü biçimiyle tanıklanır; Osmanlıcada içeri yaygınlaşır, içerü ise XIX. yüzyıl sözlüklerinde de yaşar. Türkiye Türkçesinde ‘iç taraf’ ve ‘içeriye doğru’ anlamlarının yanında ‘gönül’ ve ‘cezaevi’ anlamları da vardır.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: içgerü
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: içerü
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: içeri
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: içeri
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: içeri
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: içeri