özellik
İnsanı, nesneyi veya olguyu tanımaya yarayan ve onu başkalarıyla karşılaştırırken öne çıkan yön; kalıcı bir yapısal fark olabileceği gibi belirli koşullarda ortaya çıkan bir davranış da olabilir; hususiyet, hasiyet, hassa, mahsusluk, spesiyalite.
Özellik, öz adından +el ekiyle kurulan özel sıfatına +lik ekinin getirilmesiyle yapılmış bir addır. Gülensoy özellik'i *öz+el+lik diye çözümleyip ‘Yeni Türkçe’ kaydıyla 1942'ye, tabanı olan özel'i de öz+el çözümlemesiyle 1935'e tarihler; özel maddesinin türev listesinde özellik açıkça yer alır. Verdiği ‘hassa, hususiyet’ karşılıkları, sözün bu eski sözlerin yerine kurulduğunu düşündürür (Bitigçi açıklaması). Kök öz ise Eski Türkçeden beri kullanılan yerli bir sözdür: Tietze, Stachowski, ETDES ve Gülensoy onu ‘kendi, benlik’ ile ‘bir şeyin asıl cevheri’ anlamlarıyla işler. Özellik Kâmûs-ı Türkî'de yer almaz.
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: özellik