uzman
Belirli bir alanda öğrenim ve deneyimle ileri mesleki yetkinlik kazanmış; ilgili: → beceri.
Uzman, Türkçe uz ‘usta, becerikli’ sıfatına -man eki getirilerek kurulmuştur (Gülensoy: ūz+man). Uz, Uygur metinlerinde ve Divanü Lugati't-Türk'te ‘usta, mahir’ anlamıyla geçer; Gülensoy onu *ū- ‘yeterlik göstermek’ köküne, Stachowski Ortak Türkçe *ūz biçimine bağlar. Anadolu'da uz XIV. yüzyıldan beri ‘usta, iyi, uygun’ anlamında yaşar; Dede Korkut Kitabı'nda uz attı ‘ustaca attı’ diye geçer. İncelenen kaynaklarda uzman için tarihli tanık yoktur; XIX. yüzyıl sonundaki Kâmûs-ı Türkî'de yer almaması sözcüğün XX. yüzyılda kurulduğunu düşündürür (Bitigçi açıklaması).
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: uz
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: uz
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: uz
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: uz
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: uz
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: uzman