günlük (I)
O günkü, o günle ilgili
Günlük, Türkçe gün ‘gün, güneş’ adına -lük ekinin getirilmesiyle türemiştir; Clauson, Tietze ve Gülensoy aynı çözümlemeyi verir. Eski biçimi künlük'tür: VIII. yüzyıl Uygur yazıtlarında ‘on bin günlük’ gibi süre anlatımlarında geçer. Kaşgarlı Mahmud sözcüğü ‘gün hesabıyla yapılan iş’ ve künlük yem ‘günlük azık’ biçiminde kaydeder. Dede Korkut Kitabı'nda yidi günlik azuġ ‘yedi günlük azık’ olarak görülür; Osmanlı döneminde ‘gündelik ücret’ anlamı da kazanır. Türkiye Türkçesinde ‘her gün çıkan’ ve ‘günce’ anlamlarıyla yaygınlaşmıştır.
- 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: künlük
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: künlük
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: günlik ~ günlük
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: günlük
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: günlük
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: günlük