halk (I)
Aynı ülkede yaşayan, aynı kültür özelliklerine sahip olan, aynı uyruktaki insan topluluğu; cumhur, folk
Halk, Arapça ḫalḳ sözcüğünden alınmıştır; Tietze, Stachowski ve Räsänen sözü bu Arapça kökene bağlar. Türkçede ‘insanlar, topluluk, ahali’ anlamıyla XI. yüzyıldan beri tanıklıdır: Kutadgu Bilig'de _ḳamuġ ḫalk sewer_ ‘bütün halk sever’ denir; Eski Anadolu ve Osmanlı metinlerinde cümle halk, halk-ı cihân, şehir halkı gibi öbeklerle çok geçer. Kâmûs-ı Türkî ve Osmanlı Türkçesi Sözlüğü bu anlamı tek maddede başka Arapça anlamlarla birlikte, Karaağaç ise altı alt anlamla ayrı bir başlıkta verir. Türkiye Türkçesinde söz ‘aynı uyruktaki insan topluluğu, yurttaşların bütünü’ olarak yaşar.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ḫalḳ ~ ḫalk
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: ḫalḳ ~ halq
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: halk
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: halk
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ḫalḳ ~ halk
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḫalḳ ~ halk
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: halk
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: halk
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: halk
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: halk