çıkma
Bulunulan yerin sınırını aşarak dışarıya geçiş veya oradan ayrılış; ilgili: → hareket.
Çıkma, çıkmak fiilinin kökü çık-'a -ma ekinin getirilmesiyle türemiş Türkçe bir addır; Kâmûs-ı Türkî ilk anlamını doğrudan çıkmak fiilinin kendisi olarak verir. İş adı erken dönemde somut bir yapı terimine dönüşmüştür: Dilçin'in Yeni Tarama Sözlüğü Eski Anadolu metinlerinden duvardan dışarıya taşan cumba ve balkon anlamını kaydeder. Evliyâ Çelebi XVII. yüzyılda kethüdalıktan çıkma bir paşadan, yani o görevden yetişmiş biri olarak söz eder. XIX. yüzyılda anlamlar çıkıntı, şahnişin, hamam havlusu ve ‘yeni icat edilmiş’ yönlerine genişler.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: çıḳma
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: çıkma
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: çıkma
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: çıkma
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: çıkma