altı — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Etimoloji kartlarını açarak köken açıklamalarını ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki biçimleri inceleyebilirsiniz. Zaman Kapsülü kartı, sunulduğu sözcüklerde yazı öncesine ilişkin YZ kestirimini ayrıca gösterir; bu kestirim tarihsel belge yerine geçmez.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 24 Ekim 2026, 17:41 (Türkiye saati)

sözcük
1337
kaynak
43
tarihsel tanık
208.552
en eski kayıt
8. yy.

altı

Beşten sonra gelen sayının adı; şeş

Altı, Ortak Türkçe *altı sayı adıdır ve Türk dillerinin hemen hepsinde yaşar; Çuvaşçadaki ulttă ~ ult ve Yakutçadaki alta da aynı sözdür (ETDES, Stachowski). Clauson'a göre söz bütün dönemlerde ve bütün Türk dillerinde yaygındır; Tarihsel Derlem'de Kül Tigin Yazıtı'ndaki altı yegirmi ‘on altı’ ile VIII. yüzyıldan beri tanıklanır. İç yapısı çözülememiştir: Ramstedt ve Räsänen sözü al- ‘almak’ fiiline bağlar, Hartmann ve Brockelmann başka çözümlemeler önerir; Stachowski ise genel kabul görmüş bir etimolojisi olmadığını belirtir.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): altı
  2. 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: altı
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: altı
  4. 14. yy. · Harezm Türkçesi: altı
  5. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: altı
  6. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: altı
  7. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: altı
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: altı
  9. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: altı

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Kaynaklar dizini

Kaynak dizini hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).