büyüme — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Etimoloji kartlarını açarak köken açıklamalarını ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki biçimleri inceleyebilirsiniz. Zaman Kapsülü kartı, sunulduğu sözcüklerde yazı öncesine ilişkin YZ kestirimini ayrıca gösterir; bu kestirim tarihsel belge yerine geçmez.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 24 Ekim 2026, 21:01 (Türkiye saati)

sözcük
1340
kaynak
43
tarihsel tanık
209.880
en eski kayıt
8. yy.

büyüme

Doğumdan sonraki süreçte hücrelerin çoğalıp dokuların genişlemesiyle boy ve ağırlığın artması. Beslenme, kalıtım ve çevre koşulları hızını etkiler; aynı yaşta iki bireyde artışın dağılımı farklı olabilir; tahaccüm.

Büyüme, Türkçe büyü- fiiline fiilden ad yapan -me eki getirilerek kurulmuştur. Taban fiil Tietze'ye göre Eski Türkçe beḏü- ‘irileşmek’ biçimine dayanır; Gülensoy da onu Orta Türkçe beđǖ- biçimine bağlar ve büyüme'yi fiilin türevleri arasında sayar. Anadolu'da fiil XV. yüzyılda böyü- ~ büyü- biçimleriyle görünür. Tarihsel Derlem'de eylem adı ilk kez XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde büyümededir ‘büyümektedir’ süreklilik kalıbında görülür. Kâmûs-ı Türkî sözcüğü hem ‘büyümek eylemi’ hem ‘yetişmiş, terbiye görmüş’ anlamında kaydeder.

  1. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: beḏü- ~ beḏǖ-
  2. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: böyü- ~ büyü-
  3. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: büyüme
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: büyüme
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: büyüme

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Kaynaklar dizini

Kaynak dizini hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).