bağlamak
İp, bağ veya başka bir araçla bir şeyi bir yere veya birkaç şeyi birbirine tutturmak, birleştirmek
Bağlamak, ‘bağ, ip; demet’ anlamındaki bağ adından -la- ekiyle türemiş eski bir fiildir. Clauson, Gülensoy ve Räsänen bağ'ı ‘bağlamak’ anlamlı eski bā- fiiline bağlar: bā-ġ > bağ, bağ+la- > bağla-. Fiil IX. yüzyıla ait Süci Yazıtı'nda ‘evlendirmek’ anlamlı bir ikilemede, Divanü Lugati't-Türk'te odun demetlemek ve gönül bağlamak örnekleriyle geçer; Harezm, Kıpçak, Çağatay, Eski Anadolu ve Osmanlı metinlerinde kesintisiz sürer. ‘Tutturmak, düğümlemek’ temel anlamından kapatmak, saf tutmak, maaş bağlamak, kaymak tutmak gibi pek çok anlam gelişmiştir.
- 9. yy. · Eski Türkçe (Orhon): baġla-
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: baġla-
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: baġla-
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: baġla-
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: bağla-
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: bağla-, bavla-
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: bağla-
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: bağlamak
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bağlamak
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: bağlamak