yönelmek
Belli bir yön tutmak, yüzünü belli bir yöne doğru çevirmek; yönlenmek, bükülmek, teveccüh etmek
Yönelmek, yön ‘taraf, doğrultu’ sözüne addan fiil yapan -el- ekinin getirilmesiyle kurulmuş yerli bir fiildir; Tietze (Deny'ye dayanarak), Stachowski ve Gülensoy bu çözümlemede birleşir. Fiilin bilinen en eski tanığı XIII. yüzyılda Yusuf u Züleyhâ'dadır; Tietze'nin ilk tanığı ise 1405 tarihli bir metindeki _ḳaʿbaya yönelmek_ söyleyişidir; Dede Korkut Kitabı'nda da _kāfir illerine yöneldiler_ denir. Yeni Tarama Sözlüğü yönenmek, yönmek ve yönülmek biçimlerini de kaydeder. Kâmûs-ı Türkî yüzünü bir yana çevirmek, niyet etmek, meyletmek ve kuşların havada uçuşması anlamlarını verir ve maddeyi metrûk diye işaretler. Fiilin karşılıkları Azerbaycan Türkçesinden Başkurtçaya uzanır.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yönel-
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yönel-
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yönel-
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yönel-
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yönel-
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yönel- ~ yöŋel-
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yönel-